Колко щедро от твоя страна.~ -Подмина го, като не пропусна да си удари рамото в неговото и да се засмее под носа си. Изведнъж и то само за момент, се усети, че дори да прекарваше време с човек, съвсем, съвсем малко.. му бе приятно. Не, че някога би го признал на себе си просто така.- Та, накъде сме?
-Следвай ме, помиярче. - Усмихна се и започна да върви на другата страна, като очакваше вампира да върви след него отново на четири крака. Слънцето започваше да залязва и небето розовееше, а времето ставаше по-хладно.