ejj mozi da mi dadete eden tekst za razdelba a maskoto da se vika bojan??
Еден врнежлив ден Ива се шеташе низ улиците по градот.Таја секогаш сакаше да шета по дождот и секогаш велеше дека и помага да ги заборави секојдневните проблеми.Ива беше ученичка, и имаше 12 години.Но беше слаба ученичка,се додека не ги сретна тие плави очи и се додека не си рекоја “здраво“.Од тој ден незините родители забележаја дека нешто се случува со нивната ќерка.Почна да се шминка почна да облекува сукњи, а до пред тоа не можеа да ја наговора да облече нешто друго освем фармерки .....
А по неколку дена незиниот татко ги најде и сликите од Бојан во незината фиока.Од тогаш не смееше да излегува надвор.Понекогаш кога ќе и задоцнеше автобусот и дома ќе дојдеше покасно нејзините родители не и веруваја.Ива секој ден беше се по тажна и по тажна,цело време во главата и беше Бојан...Сеуште не се познаваја доволно а знаеа дека прпаѓаат еден на друг..Кога врнеже тие секогаш се шетаја заедно ,а тогаш Ива ќе речеше “ајде под нашето дрво “.А потоа долго време ќе седат на клупата под дрвото и ќе разговараат.
Ова траеше шест месеци.
Шест месеци незаборавна љубов,прекрасни денови.
Потоа Ива беше цело време надгледувана од нејзините родители но тоа не можеше да му го каже на Бојан.Бојан секогаш ја чекаше на клупата под дрвото,но Ива не доаѓаше.Ја немаше ,и кога ќе прашаше за неа ,сите молчеа.
Ива потполно се промени.Другарките и кажаја дека Кристијан заминува од градот.А на тоа само рече “тука ја најдов и тука ја изгубив среќата“
Возот тргнуваше во 14.00 часот.Таа се враќаше од училиште,не замина дома ами на станица.Го најде возот кој требаше да тргне ,го најде и него,со солзи во очите.Ја виде Теа и скокна ,силно е гушна.Двајцата плачеа.
Бојан рече “ ќе престанеме Ива,што да правиме,само да живееме среќно“?.А таа само молчеше и гледаше во неговите плави очи кои беа полни со солзи.
Возот тргна “збогум Ива,може ќе се сретнеме некогаш.Јас заминува а ти знај дека уште те сакам“
Долго време се гледаше раката низ прозорецот,а таја стоеше и мавташе со раката по возот.Потоа појде дома и влезе во незината соба.
Одлуче да се убие.Кога незините родители заминаја на работа,таја седеше во незината соба и размислуваше.Беше Петок 13 ти . Влезе во бањата пуште топла вода и влезе во кадата.Почна хистерично да се смее,додека умираше го изговараше името на Бојан.
Ива полека но сигурно чекореше кон смрта.
Незиниот татко влезе во бањата и почна да вика “јас сум за се виновен,за се!“.“Јас ја убив!“.Женаму не го разбра,но кога појде и виде се онесвести.
Дојде и брза помош , но беше предоцна.
Во незината соба најдоја писмо,во кое пишуваше :
Петок 13 ти
Драги тато
“Немој да се лутиш на мене.Ова беше најдобро и најлесно решение.Не ме болеше.Мојот Бојан замина од овај град а јас засекогаш од овај свет.Вие сте уште млади . Ако некогаш би имале ќерка ,дајте и го моето име Ива.Нека има се што немав јас .Нека биди среќна.
И покрај се јас ВЕ САКАМ вашата Ива“
Ден послем смрта на Ива стигна писмо од родителите на Бојан,а во него пишуваше:
Сабота 14
А по неколку дена незиниот татко ги најде и сликите од Бојан во незината фиока.Од тогаш не смееше да излегува надвор.Понекогаш кога ќе и задоцнеше автобусот и дома ќе дојдеше покасно нејзините родители не и веруваја.Ива секој ден беше се по тажна и по тажна,цело време во главата и беше Бојан...Сеуште не се познаваја доволно а знаеа дека прпаѓаат еден на друг..Кога врнеже тие секогаш се шетаја заедно ,а тогаш Ива ќе речеше “ајде под нашето дрво “.А потоа долго време ќе седат на клупата под дрвото и ќе разговараат.
Ова траеше шест месеци.
Шест месеци незаборавна љубов,прекрасни денови.
Потоа Ива беше цело време надгледувана од нејзините родители но тоа не можеше да му го каже на Бојан.Бојан секогаш ја чекаше на клупата под дрвото,но Ива не доаѓаше.Ја немаше ,и кога ќе прашаше за неа ,сите молчеа.
Ива потполно се промени.Другарките и кажаја дека Кристијан заминува од градот.А на тоа само рече “тука ја најдов и тука ја изгубив среќата“
Возот тргнуваше во 14.00 часот.Таа се враќаше од училиште,не замина дома ами на станица.Го најде возот кој требаше да тргне ,го најде и него,со солзи во очите.Ја виде Теа и скокна ,силно е гушна.Двајцата плачеа.
Бојан рече “ ќе престанеме Ива,што да правиме,само да живееме среќно“?.А таа само молчеше и гледаше во неговите плави очи кои беа полни со солзи.
Возот тргна “збогум Ива,може ќе се сретнеме некогаш.Јас заминува а ти знај дека уште те сакам“
Долго време се гледаше раката низ прозорецот,а таја стоеше и мавташе со раката по возот.Потоа појде дома и влезе во незината соба.
Одлуче да се убие.Кога незините родители заминаја на работа,таја седеше во незината соба и размислуваше.Беше Петок 13 ти . Влезе во бањата пуште топла вода и влезе во кадата.Почна хистерично да се смее,додека умираше го изговараше името на Бојан.
Ива полека но сигурно чекореше кон смрта.
Незиниот татко влезе во бањата и почна да вика “јас сум за се виновен,за се!“.“Јас ја убив!“.Женаму не го разбра,но кога појде и виде се онесвести.
Дојде и брза помош , но беше предоцна.
Во незината соба најдоја писмо,во кое пишуваше :
Петок 13 ти
Драги тато
“Немој да се лутиш на мене.Ова беше најдобро и најлесно решение.Не ме болеше.Мојот Бојан замина од овај град а јас засекогаш од овај свет.Вие сте уште млади . Ако некогаш би имале ќерка ,дајте и го моето име Ива.Нека има се што немав јас .Нека биди среќна.
И покрај се јас ВЕ САКАМ вашата Ива“
Ден послем смрта на Ива стигна писмо од родителите на Бојан,а во него пишуваше:
Сабота 14
Liked by:
dobrev xD
Kk
Marija Paskalova