馃挀

Niekt贸rym wydarzeniom nie pozwalamy si臋 zrosn膮膰; pozostaj膮 w nas jak p臋kni臋te ko艣ci, w kt贸re co jaki艣 czas stukamy, sprawdzaj膮c, czy nadal wywo艂uj膮 b贸l. Piel臋gnujemy te z艂amania, przyzwyczajaj膮c si臋 do nich i traktuj膮c je jako normalny stan. Odmawiamy sobie leczenia, delektuj膮c si臋 nimi; che艂pimy si臋, jak bardzo jeste艣my po艂amani, zamiast pozwoli膰 sobie wyzdrowie膰.