Ask @aras_h53:

-

kumsaladal’s Profile PhotoAdal.
Ne zaman nefesim daralıp dünyanın hiçbir yerine sığamayacağımı düşünsem hep bu sessiz durağa geliyor adımlarım.Gözlerim kapalı,kulaklarım tıkalı düşüyorum bu satırlara.Çünkü hiçbir şey görmek istemiyorum,çünkü hiçbir şey duymak istemiyorum.Kafamın içi aynalarla süslenmiş.Unutmak istediklerim ve unutmak istemediklerim birbirine dolanmış gibi.Bazen her şeyi unutmak istiyorum.Yazdıklarımı ve yazamadıklarımı unutmak istiyorum.Güzel anıları unutmak istiyorum.Kendimi bile unutmak istiyorum.Kim olduğumu neler yaşadığımı unutmak istiyorum.Belki bir anlığına beyaza bürünür her yer,belki mutluluğun tadına varırım.Bazen çok bencil hissediyorum.Daha kötü hayatların olduğunu biliyordum ve buna rağmen kötü hissediyordum.Komik olanı bunu bildiğim için de kötü hissediyordum.Gece neden hep beraberinde kötü düşünceler getirir?Güzel kitapların güzel satırlarından kendime ithafen bir paragraf bırakacağım.Sadece ben okuyayım diye.Çünkü bunlar sadece kendime yazdıklarım.Okunmasın,duyulmasın.
‘Hep daha çok yakacaklar canını,sırf daha çok yaz diye.Onlar vurdukça daha çok yazacaksın. Daha çok.Hep daha çok.Bir gün yazamayacak kadar acıtacaklar canını,elinden kanlar sızarken daha çok yazacaksın.O kadar ki akan kan yazdığın mürekkebi kapatacak, o kadar ki kendi kanınla doldurup kalemi yine de yazacaksın.O son darbe öldürecek mi yoksa durdu sandığın kalbi hayata mı döndürecek sen bileceksin.En zor kararları hep sen vereceksin.Savaş bitti sandığın zaman kaybedeceksin mesela,savaş hiç bitmeyecek. Batmasaydı eğer Titanik,kimse duymayacaktı; yanmasaydı eğer anka,küllerinden doğmayacaktı.Herkes alıp başını gitmek isteyecek,sen sadece onu bırakıp..Her şeyi kendi içinde yaşamayı öğrendiğin zamanlar olacak.İçinden seveceksin mesela.En güzeli o olacak.Ve içinden ağlayacaksın,biliyor musun; dinleri ayırabilirsin,dilleri ayırabilirsin,renkleri ayırabilirsin ama bütün insanlar aynı dilde ağlar.Aynı dilde çekeriz acılarımızı,bundan kaçamazsın.İntihar etmek istersen kurtaracaklar mesela çünkü onlar herkesi kendi öldürmek isteyecek.Yaşamak koyacaklar bunun adını,sen ne demek olduğunu belkide hiç bilmeyeceksin..’ Göz kapakları düştü hiç açılmamak üzere.Kulakları tıkandı,dudakları mühürlendi.Uykuya daldı ve hiç uyanmadı.

View more

Related users

-

MuratKaratas946’s Profile Photoѕαrнoѕмυolѕαĸ
Bazı dönemler vardır insanın hayata anlam veremediği,yığınlarca soruların altında kaldığı.İyi miyim değil miyim bilmiyorum.Hayattan hiçbir zevk alamıyorum.Bir şeyler bitmiş gibi hissediyorum hiç yaşayamadan.Yaşadıklarım da bir yerden sonra yıpratıyor beni.Ölmeyi defalarca kez istedim ama hiçbir şeyin ölmeye değer olmadığını anladım.Kurtuluşu var mıydı emin değilim.Düzeldim derken bir ayağın çamura batıyor ve tüm bedenini kendi ellerinle çamura buluyorsun zaman geçtikçe.Hiç kimsenin hayatı mükemmel değil biliyorum.Bir gün öleceğiz ve üzüldüğümüz şeylerin birer hiçten ibaret olduğunu anlayacağız.Kendim için yaşamalıyım dedikçe kendimi yiyip bitiriyorum.Hayattan hiçbir beklentim yok.Sorunlar üst üste biriktikçe defalarca dizlerimi kanatıyorum düşerek.İçimi dökmek için uğradığım bu sessiz durakta buluyorum kendimi.Zor olan hayat değil de insanlardı.Dünyayı bir yığın çöp haline getiren insanlar.Yer yer kendilerini bile sömüren insanlar.Bazen o kadar duygusuz oluyorum ki etrafımda olup bitenlere bile kör ve sağır kalıyorum,en çokta kendime.Kulaklarımda bir tını yankılanıyor her şeyin sonuna gelmiş gibi.Kendimden bile kaçmak istiyorum.Kendimi duymak istemiyorum.Korkmak değil de yorgunluğumdan bunlar.Hayat bu dedikçe dibe batışımı izliyorum.Hiç olmak istiyorum.Kimse görmesin duymasın istiyorum.Uyuyakalmak ve uyanmamak istiyorum.İnsanın ruhu bedeniyle yaşıt değildir.Hissediyorum belki de yüzlerce yaşı geçmiş ruhum.Yüzlerce yıllık ruhum zamanı yutmuş ve bedenimden taşıyor git gide.Göz kapaklarım düşüp bir daha açılmadığında ruhum huzura erer umarım.Uzun bir yolculuğun sonu fakat asıl her şeyin başlangıcı.Kim bilir belki de güzel şeyler burda başlar.Bunlar hep kendime yazdıklarım yine okunsun istemiyorum.Şu kısacık hayatımızda yüzlerce hayat yaşayıp ölüyoruz.Ölümden önceki son müziğimi dinlemek istiyorum.Birkaç satır önce yazdığım gibi umarım ruhum huzura erer göz kapaklarım tamamen kapandığında.Kimsenin olmadığı ve kimsenin bilmediği bir yerde.

View more

-

dreamergirlll1556’s Profile PhotoNur'
Burası benim gerçek dünyam.Dışım süslenmiş renkli bir kitapken içim çürük,yırtık bir kitap.Her zaman şunu düşünmüşümdür.Başkalarının hayatıyla kendi hayatımı kıyaslayınca üzüldüğüm şeylerden utanç duymalıyım ve olduğum durumdan yakınmamalıyım.Bazen olmuyor utansamda geçmişten çökmüş,bitmiş hissediyorum.Hayatın önüme çıkardıklarından ne kadar yara alırsam alayım hep devam ettim yoluma.Dizlerim,avuçlarım görünmez yaralarla,geçmeyen izlerle dolu.Hayat bu dedim hep mutlu olamayız.Mutluluk;güzel anlar hatırlandığı zaman tebessüm ettirir insanı,acılarda sonsuz değildir hatırlanınca yakar canımızı dedim.Fakat öyle olmadı acılar o güzel anları yanmakta direnen bir ampül misali zayıflattı.Mutluluklar anlık ama acılar sonsuzmuş meğer.Hatırlamasanda hep aklında kalır bazı şeyler.Yazıkdıklarım okunsun istemiyorum yine,çünkü bunlar kendime yazdıklarım.Bunlar benim içi dolu çukurum.İçine düştükçe yaralarım yeniden kanar durur.Bunları söyleyecek kadar ne yaşadın diye soruyorsunuz şimdi.Ben anlatamadıklarımdan ibaretim.Anlattıklarım aslında üstü kapalı hayatım.Anlattıkların nelerden ibaret?Anlattıklarım anlık gelen şeyler.Karmakarışık duygular,ne hissettiğimi bile bilmediğim kısa ve bir o kadar derin anlar.Küçük bir delik açılır ve birer birer düşer kelimeler.Sayfalarca yazabilecekken yorgunluğum buna engel oluyor.Her şeyi yazarsam her şey diye bir şey kalmaz.Ben diye bir şey kalmaz.Hatırlandıkça deşer,yazdıkça yok eder.Eksik kalan yanım bu.Yazdıklarım hep yarım kalacak,hepte yarım kalıyor.Bu yanım beni yokluğa sürüklüyor yavaş yavaş.Yer yer sesim kesiliyor ve gözlerim kapanıyor.Duyulmuyor,görülmüyor.Zaten görülsün,duyulsun hiç istemiyorum.Ölmek mi bu yoksa yaşamak mı size soruyorum?

View more

-

meraklikizz00’s Profile PhotoGök'Güzü
Her şeyin sonuna geldiğimizi hissediyorum artık.Tek ümit insanlığın kendisindeydi ve o ümidi de kendi pis ağızlarıyla çiğneyip attılar,üzerine basa basa.Günler hızla geçerken,kötülüklerin ardı arkası kesilmez oldu.Hayat zordu ve baştakiler daha da zorlaştırdı.Baştakiler diye hitap ediyorum yine çünkü bizler alt kısmın kör noktasıyız.Yeşerip yaşama tutunacağını sandığımız kırıntılarımızıda yakıp yıktılar.Dünyanın adaletsiz bir yer olduğunu çoktan öğrenmiştim ama adaletin tamamen yok olduğunun farkına henüz vardım.O zaman adalet saraylarından adalet yazısının tamamen kalkması,adalet kelimesinin her yerden silinmesi gerekiyordu.İşlevi olmayan şeylerin yeri çöplüktür.İlerleyen güzel şeyler var mıydı?Hayır bu yanlış bir soru.İlerleyebilecek miyiz bunca kötülüklere rağmen?Yenilsemde yola devam demiştim ama gidecek ne bir yol kaldı ne de beni taşıyacak takatim.Yaşam neydi?Yaşamak neydi?İyi neydi?Mutluluk nasıl bir histi?Bize bunları unutturanlara canavar denir işte.Adı insan ama aslında insan olmayan,olamayan.Yaşadığımız bu yüzyılda birçok kelimenin anlamı değişti.Yeni anlamlar getirip biz modern köleleri bu düzene uymaya zorladılar.Adalet,ekonomi,eğitim,emek,insanlık.Daha sayamadığım onlarcası.Sayacı bozulmuş bir düzenekten ibaretiz artık.Bizi yok etmeleri an meselesi ki zaten çoktan başladılar.Kendi yaşamım hiçken süslemeye çalıştığım yaşamlara dairde hiçbir inancım kalmadı.Düzensizliğin kendisi düzen.Yarım kalacağız.Eksik kalacağız.Aslında hiç olmayacağız ve tamamen yok olacağız.

View more

Next