Ask @british_angel:

Podziel się ze mną czymś wyjątkowym.

Lou.
Gdybyś zamknął mnie w złotej klatce umarłabym ozłocona.
Niewinnie leżąc na złotej podłodze, pośród pustki nowobogackiej aury.
Pochowano by mnie w diamentowej trumnie, gdzieś z daleka od świata.
W pięknym grobowcu na wzgórzu.
Spojrzałbyś na mnie ze spełnieniem w oczach, że dałesz mi wszystko, a tak naprawdę nic.
Uczyniłeś mnie ptakiem, podcinając skrzydła.
Ozłociłeś mi wnętrze, a serce zabrałeś.
Otworzyłeś mi horyzonty, a zamknąłeś drzwi.
Pożegnałeś mnie godnie, chodź powitać nie umiałeś.
Namalowałeś uśmiech, a często zmieniałeś płótno.
Pozwól, że wracać będę już sama.
- A.H.

View more

Amando, ubierz senną szatę, w jawną prowokację.

W dzień jestem cieniem, który dostosowuje się do przyjętych norm tego świata. Noszę szatę niewidzianości, skropioną zapachem zmieszanym z empatią i dystansem do ludzkich postaci.
Gdy przychodzi noc odziewam się w nicość. Spokojnym krokiem przemierzam bezkresne doliny w poszukiwaniu wytchnienia.
Lubię zboczyć z drogi i wejść do pobliskiego baru, kosztując szlachetnego trunku każdej damy - wódki w czystej postaci.
Prowokacja? Nie moja dziedzina życia.
Czasami przychodzi mi przez głowę myśl, by zadziwić świat, namieszać w systemie, lecz jedyne co robie to truje swe płuca zapachem nikotyny i mieszam w ekosystemie.
A. P.

View more

Angelina Jolie Polska
Do jutrzejszego święta wszystkich kobiet pozostało kilka godzin. Postanowiłam napisać coś od siebie, gdyż czułam taką wewnętrzną potrzebę.
Kobieta, to płeć piękna powszechnie odbierana tak przez społeczeństwo. To osoba, która potrafi uśmiechem zakryć ból, rozczarowanie, żal. Poda dłoń nawet obcej osobie, jest strażniczką domowego ogniska. Potrafi kochać, a dla swych bliskich mogłaby poświęcić nawet własne życie.
W świecie fikcyjnym jesteśmy postrzegane jako "uwodzące na pokuszenie płeć męską". Nie zaprzeczę, lubimy kusić swym wdziękiem i być ozdobą swojego mężczyzny. Zdarza się, że niektóre z nas zbaczają z drogi i słowo jeden, zamieniają na wielu. Jednak nikt nie jest idealny, każdy obiera taką drogę w swym życiu, jaką iść mu wygodnie. Nikt nie powinien pouczać danej osoby jak ma żyć, bo nauczycielami życia nie jesteśmy.
Każda z nas chciałaby być traktowana z szacunkiem i godnością. Czasami bywa tak, że los płata nam figle i jesteśmy na samym dnie otchłani. Potrafimy podnieść się, otrzeć zranione kolana i iść dalej, bo drzemie w nas wewnętrzna siła, której mężczyźni nigdy nie osiągną. Takie już jesteśmy - kochamy, nienawidzimy, cierpimy, śmiejemy się, płaczemy. Taka nasza kobieca natura.
Nie da się ukryć, że w przestrzeni internetowej, ale i rzeczywistej kobiety rywalizują między sobą w dość brutalny sposób. Siniaki owszem, zagoją się, pozostaną blizny. Lecz słowna nienawiść względem drugiej osoby krzywdzi bardziej niż cios wymierzony w policzek. Język nie ma kości, ale potrafi złamać. Szanujmy się nawzajem, nie tylko w dniu 8 marca, ale przez cały rok.
Są jeszcze na tym świecie ludzie, którzy są bezinteresowni z natury. Znam taką Panią i chętnie napiszę o niej kilka ciepłych słów. Jest nią moja serdeczna przyjaciółka @immortalflame. Nie znam drugiej tak silnej osoby, która potrafi iść przez życie z podniesioną głową, chodź na swojej drodze napotyka wiele przeszkód, potrafi stawić im czoła. Katy to bardzo mądra, młoda kobieta z dużym bagażem życiowych doświadczeń, które wzmocniły ją dogłębnie. Ciesze się, że mam obok siebie tak cudowną kobietę, którą mogę śmiało nazwać PRZYJACIÓŁKĄ. Dziękuję za wszystko, a szczególnie za twą obecność.

View more

20:49.. Oczyść swój umysł 🌇

Awangarda
"Ona nie zna się na psychologii, ale potrafi czytać z ust.
Ona kocha porządek, ale w jej pokoju ciężko cokolwiek znaleźć.
Ona zawsze mówi prawdę, która brzmi gorzej od kłamstwa. Ona potrafi kochać.
Ona zawsze patrzy w oczy, ale nikt jej nie rozumie.
Ona kocha kwiaty, ale nie umie się nimi zajmować.
Ona ufa ludziom, ale często tego żałuje.
Ona kocha się śmiać, lecz czasami płacze.
Ona ucieka od przeszłości, ale często pragnie cofnąć czas. Ona tyle razy trzaskała drzwiami, ale zawsze wracała. Codziennie widzę ją w lustrze…"

View more

Czego najbardziej nie znosisz?

Nie znoszę osób, które nie szanują swoich bliskich. Mam wrażenie, że kiedyś ludzie bardziej się szanowali. Spędzali ze sobą czas, sąsiedzi odwiedzali się wzajemnie, każdy wyciągał pomocną dłoń do człowieka w potrzebie. Żyło się z dnia na dzień i w przyjaznej atmosferze. Zakładano wielopokoleniowe rodziny z gromadką dzieci. Małżonkowie byli ze sobą na dobre i złe, gdy brakowało pieniędzy na utrzymanie i kiedy urodziło się kolejne dziecko. Świat poszedł do przodu, ludzie zaczęli się zmieniać. Pogoń za pieniądzem, luksusem, dobrobytem. A gdzie w tym wszystkim jest rodzina? Na drugim miejscu. Rozpadają się rodziny, ludzie przestają się szanować, dzieci traktują swoich rodziców jak kumpli, nie doceniają tego, że kilka lat wstecz jeździli z dzieckiem do szpitala, zaprowadzali do przedszkola. Osoby starsze, które są dla nas skarbnicą mądrości, bo wiele w życiu przeszły, przestają być już w centrum i schodzą na dalszy plan. Pamięta się o nich w Dniu Babci i Dziadka lub z okazji Dnia Matki, a w ostateczności zanosi się im znicz w listopadzie i dopiero wtedy o nich pamiętamy. Zaczyna odzywać się tęsknota, która jest strasznie bolesna i zżera człowiek od środka. Szanujmy naszych bliskich, przyjaciół, rodziców, dziadków, bo to dzięki nim jesteśmy tu, o w tym miejscu. Pamiętajcie, może język nie ma kości, ale potrafi złamać, a słowa długo zostają w naszej pamięci.

View more