Ask @deliabadwi:

Nadzieja. Pokaż mi ją.

Fabian
Pozwalałam ludziom wtykać nos w moje sprawy i wmawiać im, że nie jestem wystarczająco dobra. Przyjmowałam każdy ciężar, wmawiając sobie, że to jest to, na co zasługuję. To było niemal uczucie jakbym... tonęła. Jakbym powoli traciła kontrolę nad swoim ciałem, ale jednocześnie łaknęła tego oddechu, chociaż jednego oddechu, jakbym chciała jeszcze ten jeden raz poczuć powietrze w moich płucach. Mój umysł mówił mi by przestać, że nie zasługuję na ten świat, że słowa wychodzące z moich ust zaczynają się zużywać. Wiedziałam jakie to uczucie być słabą. Coś się jednak zmieniło.
Pojawiła się ona... Iskra. Iskra, która rozbrzmiewa w mojej głowie niczym echo.
Iskra nadziei.
Nadzieja.
Nadzieja mnie nie uleczy... Ale będzie trzymać moją dłoń, gdy to ja będę starać się wyleczyć samą siebie.

View more

Nadzieja Pokaż mi ją

Proszę, zabierz mnie we wspomnienia...

Wspomnienia to coś niezwykłego, niepowtarzalnego, nie sądzicie? Wspomnienia są bólem, pięknym bólem. Potrafią wywołać u nas mieszankę emocji. W jednej chwili sprawią, że poczujemy się szczęśliwi, a w następnej będą powodem tego jak czołgamy się po podłodze, płacząc i wypluwając sobie płuca z bólu. Czasem nas kształtują, ale czasem też są przyczyną naszych upadków. Mogłabym pisać o moich wspomnieniach całą wieczność. Mogłabym opisać każdą chwilę, każdy uśmiech, każdą łzę, każdy błąd, każdy skrawek ust, które całowałam, każdy skrawek mojego ciała, który cierpiał od fizycznych oraz moralnych upadków, każdy powód do uśmiechu, ale również każdy powód mojego bólu. Myślisz, że jesteś gotowa/y wybrać się ze mną na podróż po moich wspomnieniach?

View more

Proszę zabierz mnie we wspomnienia
Next