.

Seni sevebilirim demişti, ama sevememişti beni. Neden ki ? Ben çok sevmiştim onu, belki gösteremiyordum. Beceriksiz biriyim sonuçta, ama hissetmesini istiyordum. Ben onun omuzlarında ağladım ya, bir kızın omuzlarında ağladım. Başım öne düştü ondan sonra, mutlu gibi görünmeye çalıştım. Teşekkür ettim. Ayrıldığımızda dedim ki, girmiycem profiline bakmıycam. Ama dayanamadım bugün girdim, ben her yazdığım yazıda bile onu düşünürken. O hiç umursamaz bir şekilde devam ediyor hayatına. Ben onu düşünürken her an o beni düşünmüyor bile. İçim doluyor benim, ağlayamıyorum. İçim acıyor boşaltamadıkça gözyaşlarımı, ama bilmiyo işte. Rüyama geliyor bazen, bitmesin istiyom, ama bitiyo. Uyandığımda gidiyor yeniden, başlıyor hayat. Gün devam ederken unutuyorum sonra gün bitiyor, geliyor gecesi. Ben dalmadan önce yine onu düşünüyorum, ama o beni düşünmüyor bile. Sonra kapıyorum gözlerimi, anılar geliyo, öpüyorum saçlarını, ellerini tutuyorum, yolda yürürken aniden önüne geçip gözlerine bakıyorum,alnından öpüyorum. Ama o gidiyor, arkasını dönüp, beni dinlemeden gidiyor. Benim ne hissettiğimi bilmeden, bana ne yaşattığını bilmeden gidiyo... Ben, ben ise, ben işte ben...