Koskoca üç yılım. Bu üç yıldır benden bir kez olsun sıkılmayan , her halime tahammül eden adam. Konuşmadığımız zamanlar oldu , ama hiç bir zaman kopmadık birbirimizden. Zaten hepsi benim hatam. Çok üzdüm , çok kırdım onu. Fakat ne zaman bir şey olsa yanımda oldu , derdimi dinledi , bir kez olsun terslemedi , kırmadı veya üzmedi. Mesafelere rağmen hep yanımdaymış gibi hissettirdi. Başkaları gibi sıradan olduğunu düşünüyor. Çünki bazı nedenlerden dolayı bende ki değerini ona hissettiremiyorum. Fakat sıradan değil. O benim çokluk kavramını geride bırakıp hep sevdiklerimden. Hep var , iyi ki var. Arada hatta çoğu zaman sinir ediyorum , o yüzden konuşmayı kesiyoruz. Ama tek bir mesajımla hiç bir şey olmamış gibi davranıyor. Sırf bu yüzden bile çok seviyorum. Kim ne derse desin , ne olursa olsun , ne yaparsam yapayım gitmedi. Bu saatten sonra da gideceğini sanmıyorum. Yanii , Alihan hep benimle. Hep sol yanımda. Neyse çok ciddi oldu bu yazı , alışık değilim ben , yeterli bu kadar :Dd <3
Küsebiliriz evet , küstüğümüz zamanlarda olmadı değil. Ama bir şekilde barıştık. Eğer ki küsersek , bir yolunu bulur yine barışırız. Sizde kaldığınız yerden kuyruk acınıza devam edersiniz. :*
Bilmek. Bence yanlış. Hepimiz sadece bildiğimizi sanıyoruz. Ve aşkın ne olduğunu sadece bilimsel olarak biliyorum. Bu da en azından şimdilik yeterli benim için. Sahi , herkesin de bildiğini düşündüğü bir şey var. Öyle değil mi ? Sorduğuna göre biliyor olmasın , peki ya öyleyse nedir aşk ?
Eskiden en değerlimdi. Sadece en yakın arkadaş değil , en sevdiğim , her şeyimdi. Sonra noldu ? İkimizde farklı şehirlere gittik ve araya mesafeler girdi. Sorun olmayacağını düşünmüştük fakat yanılmışız. Sevgilinin yokluğu kalpteki sevgiyi daha çok arttırır derler. Ne kadar doğru , ne kadar yanlış. Eğer doğruysada bizim için öyle olmuş sayılmaz. Mesafeler uzaklaştırdı bizi. Öyle ki bırakın sürekli konuşmayı , bir süre sonra birbirimizin doğum günlerini dahi hatırlamadık. O başkalarıyla gülüyordu , başkalarına anlatıyordu dertlerini. Bende öyle. Şimdi hala eskisi kadar olmasa da değeri var. Fakat o değişti , elbet bende değişmişimdir. Ama o benim en sevdiğim olan saf , masum kız değil artık. Yine de her şeye rağmen en güzel yaşanmışlıklarım onunla olsa gerek. Ne kadar uzakta olursa olsun ismi her karşıma çıktığında gülümsemeye devam edeceğim. Bazen kırık , öylesine bir tebessüm , bazen de tam tersi. Her şeye rağmen çok olmayabilir fakat hep seviyorum , söz verdiğim gibi. <3
Utku iyidir , çok severim. Azıcık huyuna gittiğinizde size herkesten çok değer verir , sahiplenir , koruyup kollar. Sevdiğini söylemekle kalmayıp hissettirebilen sayılı kişilerden. Eskiden aynı okuldaydık , bana dengesiz demişti tabi haklı çocuk :Dd Sonra ben aylar yıllar sonra faceye fotoğraf attım , o da yorum yaptı. Dengesiz dediği için pişman oldu , mesaj attı konuşmaya başladık , sabahladık ve İkimizde okula geç kaldık. Onun suçu -,- Sürekli konuşuyorduk , sonra bi takım sorunlar oldu ve konuşmayı kestik. Bu da benim suçum. Ama küs değiliz , yani ben öyle biliyorum. Konuşmasakta , nolursa olsun Utku benim için hep çok değerli birisi olarak kalacak. Öyle işte , yeterli bu kadar. O bendeki değerini biliyor :Dd <3