Ask @king__of__elves:

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⊰ ᵐᵒʳᶰ ⊱

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ˢᵒᵐᵉᵗᶤᵐᵉˢ⠀A⠀STORM

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀ᶤˢ⠀JUST⠀A⠀STORM

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

View more

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⊰ ᵃᵈᵃʳ ⊱


⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⊰ https://justpaste.it/song_of_elves_1

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

To elfy uczyniły świat pięknym. To one zrozumiały drzewa i natchnione mądrością natury sprawiły, że sucha ziemia porosła kwieciem. Wsłuchane w głos przyrody, powiernicy jej tajemnic i sekretów rozproszyły swoim śpiewem i delikatnym pląsem panujący mrok.

Niektórzy przeklinali elfy, bo stworzyły coś tak nieskazitelnego, że każde zakłócenie tej harmonii sprawiało, że świat wydawał się niedoskonały. Taki ład nie mógł trwać, przeczył bowiem naturze innych istot, które nie umiały jak elfy rozkoszować się śpiewem i pokojem. Przy wtórze dźwięków natury rozbrzmiała uderzająca o siebie stal, a ziemię skropiono szkarłatem. Nastała epoka elfów, krasnoludów, hobbitów, czarodziei i ludzi.

Elfy jako rozumne stworzenia, pozwoliły tym odmiennym od nich bytom rozwijać się, doskonalić swe rzemiosło. Zapanowało przymierze między tymi rasami, aż pewnego dnia wskrzeszony mocą czarodzieja elf wyzionąwszy ducha otworzył oczy i poczuł zapach krwi. Tak narodził się ork, który miał prześladować wszystkie rasy i nie dawało to nikomu spokoju aż do pewnego dnia.

Nazywano go Obieżyświatem, a był potomkiem Isildura, władcy, który posłuchał podszeptów cieni i pozwolił urosnąć w siłę złu. To on przywiódł do jego królestwa przeklętego przez bogów hobbita, który zbrukawszy swe dłonie krwią stał się istotą marną i żałosną, która wzbudzała wstręt i litość. Powierzono go im, aby dopilnowali by więcej nie zakłócał spokoju i nie przeszkadzał w szykującej się misji. Leśny król, żywiący ciepłe uczucia do ludzi, a w szczególności Aragorna, który wzrastał wśród elfickiej mądrości, a posiadał zapał i odważne serca ludzi, zgodził się.

Nie mogąc znieść widoku szkaradztwa i nie znajdując dla niego ciepłych uczuć, postanowił umieścić stwora w lochu, by pędził tam dni marne, mając za towarzystwo jedynie wyryte strumieniem ściany pieczary. Inne elfy jednak, nie mogły znieść widoku cierpiącej żywej istoty, którą nazywały dzieckiem natury. Wyprosiły króla, który niechętnie na to przystał, by stwór mógł zażywać ruchu i czuć promienie słoneczne na swojej pomarszczonej skórze. Teraz Thranduil przeklinał ten dzień i moment w którym wyraził zgodę, bowiem przez ucieczkę Golluma wiele wynikło. Jego syn, w poczuciu obowiązku ale również żywionej do siebie urazy postanowił udać się do domu Elronda by ostrzec o jego ucieczce pozostałych. Król prosił i sugerował, że wystarczą zwiadowcy, wysoko postawione elfy, ale książę był uparty jak zawsze. Już wcześniej ojciec z synem byli skłóceni i Thranduil wiedział, że Legolas raz zaznawszy wolności zatęskni za jej smakiem za bezpiecznymi bramami jego twierdzy. Była jak błoto, dobre i pożyteczne, leczące rany, ale młodzi wybierali ogień, iskrę niebezpieczeństwa i cień przygody.

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀@greenvleaf

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

View more

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⊰ ᵃʳᵃᶰ ⊱


⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⊰ https://justpaste.it/Thranduil

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

Nie ma wielu równie malowniczych miejsc co Mroczna Puszcza, gdzie słońce wdziera się przez korony drzew i odbija się w porannej rosie. Nocą zaś księżycowe światło pokrywa wody srebrem i mało który elf jest w stanie oderwać oczy od takiego widoku. Mimo piękna, również w te tereny skrada się zło. Pająki z samego Dol Guldur wiją swe sieci i nietoperze przebudzają się nocą w pieczarach. Czasami słychać wycie kojota, innym razem chropowate głosy orków i czyjąś zamierającą na ustach pieśń.

Thranduil, uchodzący niegdyś za mądrego i dobrego króla odwraca wzrok. Odchodzi. Zamyka drzwi.

Niegdyś przyszło mu się zmierzyć z Czarnoksiężnikiem i to zwycięstwo przepłacił życiem swej drogiej żony. Od tego czasu pozostaje obojętny na niedolę, zatracając się w srebrze i winie, odcinając swoje królestwo od tych trosk.

Widział w swym życiu wiele zła, utracił ojca, żonę, przyjaciół, nie straci syna.

Niektórzy mawiają, że nie potrafi kochać. Nie zna litości i dobroci. Zamyka uszy na prośby i wołania. Zamyka oczy na zło. Odwraca wzrok. Uchodzi za surowego i zimnego, zawsze opanowanego, nie wiedzącego czym jest namiętność lub strach. Jego stalowe oczy, zawsze czujne, spojrzenie prześwietlające na wskroś. Usta układają się w grymas, wyrażający ni to pogardę ni śmiech. Mówią – serce ma z kamienia, obojętny, zimny, wyrachowany, potwór i umierają, a on trwa.

Więcej tego nie zrobi. Nie wyciągnie miecza, krzycząc – dalej, moi waleczni elfowie, nie narazi życia swoich poddanych, nie pozwoli przelewać ich krwi. Mroczna Puszcza, dawniej zwana leśną, teraz zamieszkana przez zło – jego królestwo i jego loch.

I siedzi na tronie, ten papierowy władca, nosząc koronę, dzierżąc berło, rozkazując i nie znacząc już nic.

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

View more