łał, trudne pytanie i ciekawa teoria. Cóż.. Moją odpowiedz spróbuje wytłumaczyć na przykładzie świeczki, na porównaniu miłości do płomienia. Na początku, gdy zakochujemy się w kimś rozpala sie w naszym sercu taki mały płomień, nieśmiały, lekko świecący. Gdy ta miłość kwitnie, żyjemy z tą ukochaną osobą, jesteśmy szczęsliwi, płomień staje się coraz większy i większy, aż wkońcu uświadamiamy sobie, że tak, to własnie tą osobę tak strasznie kocham, nie jestem już zakochany czy zauroczony, tylko na prawde strasznie ją kocham i wtedy ten płomień świeci już taka pełnią, najmocniej jak może i daje dam niesamowite ciepło, szczęście itd. I jeśli nie będziemy go odpowiednio pielęgnować, odpowiednio o niego dbać, starać się żeby cały czas świecił pełnią siebie i dawał jak najwięcej dobroci, tylko zaczniemy go "olewać", myśleć o innych rzeczach, pomyslimy, że jeśli juz sie rozpalił to na pewno nie zgasnie, na pewno sam bedzie sie dalej utrzymywał itp. To wtedy ten płomień zacznie stopniowo gasnąc.. Zacznie sie wypalać. Będzie coraz słabszy, będzie coraz słabiej świecił, będzie dawał coraz mniej ciepła i radości, aż w końcu zgaśnie. Ta miłość, która symbolizował płomień zmieni się o 180 stopni. Nie mówie o tym, że przestaniemy kochać tą drugą osobę, bo nie da sie przestac kochać od tak, od pstryknięcia palcem, ale.. to już nie będzie na pewno to samo.. Ten płomień zamiast dawać przyjemne ciepło i ukojenie, zacznie parzyć, sprawiać ból. Wracając do samego pytania, to tak zgadzam sie z tymi słowami, bo uważam, że z miłością jest jak z mieśniem. Jeśli odpowiednio o niego nie dbamy, nie ćwiczymy, nie utrzymujemy go w dobrej kondycji to poprostu zanika. Czasem da się jeszcze raz wzniecić spowrotem ten płomień, da się spowrotem wykrzesać z niego ten duży ogień, tą dużą radość i ciepło, niestety jest to zajebiście trudne, udaje się osobom, które na prawde mocno się kochały i które na prawde mocno w to wierzyły.
Nie wiem czy odpowiednio to wszystko wytłumaczyłem, mam nadzieję, że tak i że nie jest to zbyt pomotane ;)