Metal
Metal. Sekretne przejście dla dusz lub zwyczajny, przyprawiający o ból głowy hałas. Jestem z pierwszego typu ludzi. To nie tylko muzyka; dla mnie to zjednoczenie, akceptacja. Dla mnie to ten moment, gdy mogę ze spokojem zrzucić z ramion ciężar nadmiernego myślenia i zapomnieć, że jestem klasowym samotnikiem. Metal. To powód, dla którego rozkochałam się w spacerach ze szkoły podstawowej, później - przystanku autobusowego. Marilyn Manson, System Of A Down, Slipknot... Może to są powody, dla których tak uwielbiam własną introwertyczną naturę. Myślę, że to jedne z wielu momentów, gdy czuję się zrozumiana, gdy czuję, że nie tylko mój tok myślenia jest pokrętny, zakręcony, wyrwany ze społeczeństwa. Lubię myśleć nad słowem trochę dłużej, reinterpretować je. Myślę, że to dlatego w ten sposób myślę, bo myślę, że nie wystarcza mi zwyczajna rozmowa - potrzebuję w niej nuty refleksji, nawet filozofii życia, by nie była nudna i powierzchowna. Nienawidzę płytkości, która otacza większość świata. Nienawidzę, gdy jadę autobusem, otacza mnie powierzchowność, gdy wchodzę do placówki nauki, czy budynku - nazywajcie to tak, jak chcecie, tyle człowiek może - nazywać rzeczy własnym językiem. Ale wracając, nienawidzę, gdy wokół mnie rozmowy toczą się o niczym, gdy nie mogę się wtrącić z błyskotliwym komentarzem, swoją "złotą myślą", bo nie nadaję się do powierzchownych rozmów. Nie nadaję się do pocieszania, nienawidzę też być pocieszana - powierzchowność tego czynu sprawia, że mówię bez sensu i od rzeczy, łatwiej mi rozwiązać problem. Uwierzcie mi, jeśli kiedyś poznacie kogoś na "krańcu" własnej egzystencji, pomóżcie mu zrozumieć ogromną wartość świata, zamiast go pocieszać. Pocieszanie jest płytkie. Oczywiście, czasami pocieszanie nabiera formy - przynajmniej u mnie i nie wiem za bardzo, czym w tym przypadku jest to również pocieszanie, bo mogłabym być hipokrytką - wytłumaczenia problemu i znajdowaniu obiektywnego opisu, który uspokoi drugą stronę i da wytchnienie. Tak, to chyba wszystko