palę ten most palę jak dawne wiersze (nostalgia) tylko ten papieros ciągle przypomina mi że jesteś choć tracisz czas (koniec)rzucam pod nogi deptam — przecież zgasło już dawno mówiłem wprost c i c h o dudni krzyk odbija się cierpienie teraz Ty
jesteś jak trzynasty apostoł nie każdy Cię dostrzega ukryję Cię tak dobrze jak da Vinci ust dotknę jak van Gogh płócien jesteś jak milijon dusz za które chcę cierpieć będziesz zakazana innym jak biblia Szatana
pośród tłumu martwych dusz dryfuję ja – na wpół umarły wśród manekinów bez wyrazu szukam uczuć nieugięcie wyjadę kiedyś gdzieś gdzie martwym wam grać będę zabiję tę martwicę czuć w końcu zaczniecie z miłości wszyscy umrzecie
Wróciłem z kawą do wagonu i zająłem wygodnie miejsce, upijając po tym niewielki łyk gorącego napoju. Nie wiem jak Ty, ale ja zawsze wybieram miejsce przy oknie, żeby móc podziwiać wszystko to, co dzieje się za nim. Znowu jadę tam gdzie zostawiłem część mojego serca, mój śmiech i szczerą miłość. Uśmiecham się do siebie na samą myśl o tym, że ponownie zobaczę tereny, które wprawiają mnie w czyste szczęście i mało interesuje mnie fakt, że towarzystwo siedzące w tym wagonie będzie miało mnie za psychola. Zawsze powtarzałem, że w każdym pociągu musi pojawić się jakiś dziwny typ. Uśmiecham się, bo to tak jak z piosenką, na myśl której przypominasz sobie każdą sytuację związaną z kimś, kto ten kawałek Ci pokazał. Jeszcze jej nie słyszysz, ale już się uśmiechasz. Jak już wspomniałem – siadam przy oknie i zawsze z kawą, bo nie chcę zasnąć. Chcę tylko patrzeć na coś, co mijam i myśleć o tym, do czego wracam, a każdy kolejny kilometr zbliża mnie do miejsca, w którym do dziś jestem, ale mnie nie ma. Rozumiesz? Może to dziwne, ale wydaje mi się, że bardziej kocham kiedy czegoś długo nie widzę; lgnę więc do odosobnienia, dystansu tylko po to, żeby czuć mocniej to, że już tam jestem, bo gdybym był tam zawsze, nie doceniłbym momentu.